• Nynke

Volg de procestherapie van Nynke. Deel 1 t/m 3

Bijgewerkt: 5 dagen geleden



Elk verhaal is het waard om verteld te worden en dit is mijn waargebeurde verhaal. Ik schrijf dit omdat ik merk dat er nog veel schaamte en taboe heersen rondom dit soort onderwerpen. Mocht je je erin herkennen, dan hoop ik dat je net als ik de moed hebt om hulp te zoeken. Om de privacy van mijzelf en mijn geliefden te beschermen heb ik mijn naam veranderd en sommige dingen geanonimiseerd.

Groetjes, Nynke

Deel 1: Wat eraan vooraf ging 24-10-2020

Het is een jaar geleden en het loopt thuis volledig uit de hand. Wat mijn veilige huis zou moeten zijn, is opeens veranderd in een onveilig huis voor mij en mijn net geboren dochter. Mijn toenmalige partner slaat als een blad aan een boom om en wordt zo boos dat hij mij tegen de muur aan slaat. Achteraf besef ik me dat, als ik hier met mijn hoofd tegenaan was gekomen, ik niet weet of ik dit wel had kunnen schrijven op dit moment.

Wanneer hij naar zijn werk vertrekt, pak ik de telefoon en besluit ik een vriendin te bellen. Zij komt meteen, omdat ze hoort dat er een crisissituatie is en ze wil me helpen, op welke manier dan ook.

In ons gesprek benoemt ze dat ‘het zo niet langer kan’, en of ik (na alle relatietherapie die ik met hem al gevolgd had), niet liever zelf ook in therapie wil om een en ander te onderzoeken. Na een intensief gesprek met haar, waarin ze me flink (en lief) aan de tand voelde, besefte ik me, dat dit inderdaad zo niet langer kon. Ze gaf me het telefoonnummer van Haike, wat ik netjes opsloeg in mijn telefoon.

Zoals zij benoemde: “Haike is de beste therapeut voor Emotieve Therapie en aan deze therapie heb je echt iets.” Ik googelde Emotieve Therapie en vond het volgende: een combinatie van gesprekken en lichaamsgerichte therapie. Gesprekstherapie volgde ik al eerder, maar waar ik de psycholoog dan kon vertellen wat er mis was, had ik niet heel veel aan de geboden adviezen. Ik stapte namelijk continu weer in mijn oude patronen, omdat alle trauma’s uit het verleden nog lang niet opgelost waren en ik dus op dezelfde manier bleef reageren.

Want…. ook al heb ik alle patronen en verbanden van mijn eigen handelen en psyche wel in beeld, het voelen in (en van) mijn lichaam deed ik al jaren niet meer. Ik voelde me verlamd om ook maar iets te voelen: verdriet, angst, boosheid, maar ook vreugde en liefde.

Vanuit mijn werk kreeg ik een coach aangeboden, dat zou wel veel kunnen helpen, was de gedachte. Bij de eerste en de tweede sessie wisten hij en ik het al: de kern van mijn probleem zit veel dieper in mij. De coaching-sessies waren niet voldoende om me hierbij te helpen. Hij was mijn stok achter de deur: ik zou hem mailen als ik gebeld had naar Haike. En zo geschiedde. Op een dag voelde ik namelijk: zo kan het niet langer en ik moet iets doen, voor mezelf en voor mijn dochter. Ondanks mijn drukke schema als (inmiddels) alleenstaande moeder, moest er toch wel ruimte te vinden zijn om hiermee aan de slag te gaan. En in plaats van maandenlange wachtlijsten, kon ik binnen een maand al terecht: wat een verademing!



Deel 2: De intake 21-11-2020


Nadat ik Haike mijn klachtenlijst en intakeformulier heb gestuurd, krijg ik de intake. Die vindt online plaats in verband met corona*, waarover ik meteen sceptisch en kritisch ben. Kan dat wel online? Heeft het net zoveel effect als wanneer ik in real life een sessie heb? Voor mij werkt het beter om ergens naar toe te gaan en de energie in een ruimte en van de andere persoon te voelen. Alles wat ik van tevoren had bedacht, kon ik gelijk weer overboord gooien. Waar ik in andere therapieën ervaarde dat het vooral aan de oppervlakte bleef’, prikte Haike meteen door naar de kern die onder de ijsberg zat.

Het begint in mijn vroege kindertijd, sterker nog, net na mijn geboorte. Mijn moeder komt in het ziekenhuis terecht en van haar raak ik verwijderd de eerste paar maanden in mijn leven. Ik was ontroostbaar en het enige wat ik kon, was huilen, wat ik heb begrepen uit verhalen. Dit sluit aan bij alles wat ik, later toen ik zelf moeder werd, heb gelezen over hechting. In de eerste maanden wordt namelijk de basis van veilige hechting gelegd, iets wat ik niet kon, omdat mijn moeder niet in mijn omgeving was. De rest van mijn leven bestaat uit pesterijen van mijn broer, op school en veel ruzie thuis. Ik voelde me onbegrepen, was opstandig en het enige wat ik kon doen om gezien te worden, was rellen.

Toen ik ging studeren, belandde ik in uiteindelijk in een relatie waarbij mijn vriend agressief werd. Op dat moment vertrok ik naar het centrum van Amsterdam en leefde ik als een god in Frankrijk. Mijn vriendinnen van toen profiteerden vooral van mijn zorgzaamheid (wat ik had geleerd van mijn moeder), gastvrijheid en gulheid. Nadat ik mijn studie had afgerond, werkte ik in de horeca om genoeg geld bij elkaar te sparen voor mijn wereldreis. Na de zoveelste mislukte relatie besloot ik eerst mijn droom waar te maken en naar de andere kant van de wereld te vertrekken. Begin twintig was ik en ik besefte me heel erg goed dat ik, als ik wilde gaan, het NU moest doen, ook vanwege mijn kinderwens. Halverwege Colombia ontmoette ik de liefde van mijn leven, althans, dat dacht ik op dat moment. Tot over mijn oren verliefd, maar hij vertrok terug naar Nederland en ik had nog een rondreis door Peru, Bolivia en Brazilië op het programma staan. Het originele plan was om daarna te gaan werken, maar na Peru en Bolivia vloog ik terug naar Nederland. Een week voor Oud & Nieuw stond ik op Schiphol waar mijn ‘nieuwe liefde’ me ophaalde. We hadden afgesproken om Brazilië en andere landen uit Zuid-Amerika samen te doen. Op elke mooie plek waar ik namelijk stond, dacht ik aan hem en wilde ik het met hem delen. Mijn nieuwe liefde had geprobeerd om mijn vriendinnen op te trommelen, om mij op te halen van Schiphol. Echter, hij was er alleen. Het bleken eenzijdige vriendschappen, waarin ik vooral gaf en weinig terug kreeg. Iets wat de rode draad was in mijn leven. Heel hard werkte ik altijd, om gezien te worden en zodat andere mensen mij lief zouden vinden. Zo ook in mijn relatie, waarbij alles eerst fantastisch leek, maar later toch een oud patroon opdook. Ook hij werd agressief, begon me uit te schelden, hield zijn handen niet thuis. Bij deze relatie kwam ook alles vanuit mijn kant en door te blijven investeren in een bodemloze put zorgde ik er zelf voor dat ik weer afgewezen werd. Zelf stuurde ik, onbewust, continu mezelf de afwijzing in, door oude trauma’s die nog in mijn lichaam zaten. In mijn intake besprak Haike met mij de koppelingen van liefde die zij ontdekte in mijn verhaal: Liefde = afwijzing en Liefde = prestatie. Zolang iemand mij afwijst, of gaat afwijzen, voel ik me geliefd en aangetrokken tot die persoon. Dat was de manier waarop ik liefde had geleerd. Het feit dat mijn moeder in het ziekenhuis kwam toen ik net geboren kwam, heb ik onbewust als een afwijzing ervaren. Voor mij was ze gewoon ineens weg. Mijn reactie daarop was: zolang ik maar heel hard werk en mijn best doe, word ik gezien en ontvang ik liefde. Dit alles viel te verklaren uit mijn verleden en oude familie patronen, ook uit vorige generaties. Blijkbaar zat er nog een traumatiek in mij, die ik nooit verwerkt had. Meteen begreep ik zo eindelijk mijn keuzes in partners, vriendschappen, maar ook waarom ik niet op mijn gevoel af ga, maar vaak alles eerst over-analyseer. Door te analyseren, creëer ik mijn eigen afwijzing ook, want ik negeer daarmee de rode vlaggen die mijn onderbuik me altijd laat zien. Vanuit mijn gevoel weet ik namelijk meteen wat de juiste keuze in een situatie is. Dat werd dan ook een van mijn doelen: weer leren vertrouwen op mijn intuïtie en hiernaar te handelen. Daarnaast wilde ik zelf mijn grenzen aan kunnen geven en weer in verbinding komen te staan met mijn lichaam. Door jarenlang door mijn ex gekleineerd te zijn geweest, had ik een muur om mezelf heen gebouwd en voelde ik me al jaren verlamd. Het zorgde ervoor dat er geen haat meer binnen kwam, maar ook dat ik niet meer kon genieten van vreugde. In mij voelde ik alle onrust, terwijl ik zo verlangde naar rust.


Na de intake voel ik me opgelucht, maar ook ontzettend moe. Moe van de intake waarin alle pijnlijke gebeurtenissen in mijn leven zijn opgerakeld om patronen te ontdekken, maar ook van de lange 'strijd' die ik voelde in mezelf. Het lukte me zelf de afgelopen jaren maar niet om mezelf uit de situaties 'te denken', ook niet in andere therapieën. Eindelijk had ik het idee begrepen te worden en dat ik tot de kern was gegaan met de intake. Geen gekke diagnoses, maar precies de pijnpunten, die ik al jarenlang (onbewust) in mijn lichaam voel. Hoe gek het ook klinkt, ik zag er naar uit om er eindelijk mee aan de slag te gaan en was nieuwsgierig geraakt door deze vorm van therapie, die ik nog helemaal niet kende.



Deel 3: De boosheidsessie 19-12-2020


Net als de intake vindt mijn eerste sessie online plaats, omdat een pandemie de wereld overneemt. Corona zorgt ervoor dat de wereld even stilstaat. Alle afleiding die ik normaal had (dansen, drankjes, festivals), is opeens niet meer zo vanzelfsprekend. Ik word geconfronteerd met mezelf en merk dat ik steeds meer begin te accepteren dat alles nu even anders is en dat ik mee ga met de flow van het ‘nieuwe normaal’. Doordat ik ook één dag thuis werk met een baby om me heen merk ik dat grenzen en prioriteiten stellen makkelijker gaan. Afspraken zeg ik eerder af en mensen reageren hier gelukkig goed op. Dat zijn dingen die ik nooit deed en die ik heel erg moeilijk vond voorheen. Ondertussen laat ik mijn lieftallige ex uiteraard nog wat roet in mijn flow gooien door zijn gekke acties en daardoor voel ik wel spanningen in mijn lijf.


Haike zegt dat we vandaag gaan beginnen met het weghalen van ladingen. Ze had tijdens de intake al uitgelegd dat ladingen ontstaan vanuit onverwerkte situaties en voelbaar zijn als spanningsplekken in je lichaam. Een lading bestaat uit een gevoel van onmacht en een gedraging om dat machteloze gevoel niet te hoeven voelen. Zowel bij de onmacht als bij de gedraging horen normaal gesproken een plek in je lichaam, een emotie en een gedachte. "Wanneer gedrag vastzit in een lading is het heel moeilijk om dat gedrag te veranderen," zegt Haike. "Het gebeurt namelijk automatisch, omdat in je hersenen je denken wordt uitgeschakeld als die lading wordt getriggerd door een gebeurtenis die lijkt op die van de onverwerkte situatie."


“Vandaag gaan we ontdekken wat jouw eerste afweermechanisme is tegen het feit dat je überhaupt een probleem hebt,” legt Haike uit. “Deze afweermechanismes zijn angst, boosheid en verdriet en die emoties worden als zodanig als sessieonderwerp neergezet. Ze komen in jouw eigen, onbewuste volgorde. Door het uitvragen van de ladingen, kunnen we zien in welke sessie je zit. Het behandelen van deze afweermechanismes is noodzakelijk om later aan het werkelijke probleem te kunnen werken.”


Haike en ik praten over situaties die de laatste tijd in mijn dagelijks leven zijn voorgevallen en die ik moeilijk vond. Veel daarvan kan ik herleiden naar mijn jeugd of naar de periode van fysieke en emotionele mishandeling. Tijdens dit gesprek verkrampen mijn schouders en mijn nek. Deze plekken hebben de afgelopen tijd veel aandacht gevraagd. Ik voelde het lichamelijk maar om de emotionele pijn niet te voelen van de (scheld)woorden van mijn ex, maar ook de blauwe plekken niet te hoeven zien, ben ik bij mijn gevoel weggegaan. Een soort muurtje heb ik gebouwd, ik was als verlamd en voelen deed ik jaren al niet meer. Dit zorgde niet alleen voor bescherming tegen het negatieve, maar ook genieten van de mooie dingen in het leven kon ik daardoor niet echt meer. Elke keer vraagt Haike me tijdens de sessie waar in mijn lichaam ik het voel. Wat vooral naar boven komt in deze sessie, is dat ik steeds boos ben op mezelf: dat ik de fysieke en emotionele mishandeling heb laten gebeuren. Dat mijn dochter deze agressieve relatie als voorbeeld heeft gehad in mijn buik en in de eerste maanden van haar leven. Het was een soort onmachtig gevoel naar mezelf, waar ik bij weg kwam door er met anderen over te praten of alles te relativeren met mijn hoofd. De boosheid leek dan misschien wel verdwenen, maar was ondertussen wel opgeslagen in mijn lichaam.


In de periode als ik deze sessie heb, ben ik aan het daten. Ook daar merk ik dat ik mijn gevoel voornamelijk aan de kant schuif, iets wat ik ook tijdens mijn wilde studententijd deed. Op het moment dat ik me niet kwetsbaar opstel, hoef ik me namelijk ook niet te binden en de ander bindt zich dan ook niet aan mij. Op die manier word ik vanzelf weer afgewezen: de negatieve koppeling van liefde aan afwijzing wordt opeens heel zichtbaar.

Als Haike en ik verder praten, gaat het over het incasseren van alle negativiteit van mijn ex in onze relatie. Eerst incasseer ik het oordeel van de ander, dit is een beweging van buiten naar binnen. Hierbij laat ik mijn eigenwaarde aantasten, want die laat ik afhangen van het oordeel van de ander. Als ik merk dat ik niet leuk genoeg ben, gooi ik de deur dicht. Hiermee probeer ik mezelf wel te beschermen, maar ondertussen heb ik het allang geïncasseerd. Dit herken ik wel uit mijn huwelijk als we ruzie hadden. Eerder liep ik weg als hij weer boos deed en dreigend achter me aan rende. Ik sloot mezelf en mijn kind op de WC op. Ik voelde me zo bedreigd en onveilig en nu we het er tijdens de sessie over hebben voel ik dit weer in mijn buik. Tijdens de ruzies pakte hij me vast, schudde hij me door elkaar. Ik verzon smoesjes over de blauwe plekken. Die keer dat hij te ver ging en me tegen de muur gooide, waarbij ik maar op het nippertje ‘goed viel’, zal ik nooit meer vergeten. Deze gevoelens heb ik als ladingen opgeslagen in mijn lichaam en ik zal er naar moeten kijken om die ladingen te kunnen neutraliseren, iets waar ik jarenlang voor weggevlucht ben. Telkens blijf ik mezelf afvragen: hoe heb ik dit kunnen laten gebeuren? Ik wijs mezelf continu af en verdwijn in mijn negatieve spiraal. We constateren samen dat ik in de boosheidsessie zit.


“Had je eigenlijk wel tegen hem op gekund?” vraagt Haike. Op dat moment breekt er iets. Een tranendal ontstaat, want ik weet dat ik hier niets tegen heb kunnen doen. Niet alleen fysiek was hij sterker, maar ook emotioneel is er veel schade aangericht. Al mijn onzekerheden die ik hem in vertrouwen heb verteld, gebruikte hij tegen mij in ruzies om mij continu onderuit te halen. Omdat er in mij ook een negatieve koppeling van liefde is ontstaan waarbij ik liefde koppel aan prestatie, wilde ik laten zien dat ik het wel kon als zijn vrouw. Ik zou hem wel kunnen veranderen en laten zien dat ik wel met hem kon leven.


Tijd om ladingen weg te halen. Ik volg Haike’s stem die plekken in mijn lichaam benoemt en zo kom ik vanzelf in mijn gevoelscentrum. Hierdoor komt mijn focus in mijn lichaam te liggen. Het kost even tijd als ik in deze sessie moet focussen op het gevoel in mijn lichaam, maar het lukt wel. Het gevoelscentrum is de plek in mijn buik die ik kan voelen als ik verliefd of zenuwachtig ben. Omdat ik alles visueel maak, zie ik dit voor me als een grote bol met licht. Als ik hier ben, noemt Haike een aantal woorden. Degene die ik me nog kan herinneren zijn schaamte, schuld en leugens. Als ik voel dat er iets veranderd in mijn gevoelscentrum of als andere plekken mijn lichaam aandacht vragen, moet ik dit aangeven. Het gekke hieraan is, dat de woorden die zij noemt, corresponderen met plekken in mijn lichaam. De gevoelens van schuld en schaamte of boosheid zitten vast als ladingen in mijn lichaam. Het is wonderbaarlijk dat ik die gevoelens mee kan nemen naar mijn gevoelscentrum en dat zo de ladingen verdwijnen. Je moet het ervaren, want het is bijna niet uit te leggen. De pijn in mijn nek en schouders verdwijnt en ik voel me na de eerste sessie al een heel stuk (ver)lichter dan voorheen. Dat dat weer zou veranderen in de komende weken, had ik niet kunnen verwachten.




Ja, ik meld mij aan voor de nieuwsbrief!
Volg mij
  • Facebook Basic Square
  • LinkedIn Social Icon

Haike Germann Centrum voor Emotieve Therapie, Europalaan 2, 3526 KS Utrecht, 06-46495505

Centrum voor Emotieve Therapie is een handelsnaam van Haike Germann therapie & training.

© Emotieve Therapie: Dudra OV.

© Video's: Giuseppe Zagami, Pepeditss.